دوستان، هموطنان، مردم زجر کشیده، اونهایی که کمرشون زیر بار فقر و گرانی خم شده، پدرها و مادرهایی که شرمنده فرزندانتون هستید، درآمد ماهانه ای که از دولت می گیرین دقیقا چقدره؟ چقدر از مخارج زندگیتون رو جوابگوست؟ تا کی از مانده حساب و ذخیره زندگیتون می تونین استفاده کنید؟ تا کی می تونین همچین وضعیتی رو تحمل کنید؟ تا یک سال دیگه؟ دو سال دیگه؟ اونهم به شرط اینکه همین وضع بمونه که محاله! خواهر، برادر، پدر جان، مادر جان، معلم، کارمند، کارگر، کارآفرین، فروشنده و ... اگر برای نجات خودت، فرزندانت، همسایه ات، کشورت، آبرویت، عزتت و احترامت کاری رو می خوای انجام بدی راهش یه چیزه. نمی خواد بری خیابون بلکه بری زندان و وضع بدتر از این هم بشه! نمی خواد بری فریاد بزنی و راه به جایی نبری، بهترین راه مبارزه و به زانو درآوردن این زالوها اعتصابه! باور کنین حاضر نشدن شما در اجتماع کمر اینها رو خواهد شکست! باور کنید ...